Futbol üzrə DÇ-2026-da mübarizə davam etsə də, turnir artıq bir neçə milli komanda üçün son dayanacaq olub. Mundialdakı uğursuz çıxışlardan sonra postunu tərk edən baş məşqçilərin sayı səkkizə çatıb.
İdman.Biz xəbər verir ki, son olaraq Almaniya millisinin baş məşqçisi Yulian Naqelsmann istefa verib. Bununla da Ronald Kuman, Marselo Byelsa, Sebastyan Bekkasesse, Hon Myon Bo, Stiv Klark, Miroslav Koubek, Sabri Lamuşi və Naqelsmann DÇ-2026-nın məşqçi qurbanları sırasında yer alıblar.
Bu istefaları iki qrupa bölmək olar. Birinci qrupda layihəsi tükənən məşqçilər var. Ronald Kuman, Marselo Byelsa və Stiv Klarkın ayrılığı yalnız bir oyunun nəticəsi ilə yox, komandalarının ümumi inkişaf xəttinin sual altına düşməsi ilə bağlıdır. İkinci qrupda birbaşa nəticəyə görə postunu itirənlər dayanır. Yulian Naqelsmann, Sebastyan Bekkasesse, Hon Myon Bo, Miroslav Koubek və Sabri Lamuşi üçün mundialdakı uğursuz nəticələr qərarın əsas səbəbi olub. Amma Naqelsmann həm də mundialdan əvvəl mövqeyi müzakirə olunan məşqçilər sırasındadır. Onun gedişi Almaniya futbolundakı daha geniş narazılığın nəticəsi kimi görünür. Bir başqa qrup isə mundialdan sonra istefa verəcəyini öncədən söyləyənlərdir. Bunlar Fransa millisindən Didye Deşam və Meksikadan Xavyer Aqirredir.
Rəqəmlər də mənzərəni aydın göstərir. Ayrılan səkkiz məşqçidən dördü Avropa millilərinə rəhbərlik edib: Niderland, Şotlandiya, Çexiya və Almaniya. İki mütəxəssis Cənubi Amerika təmsilçilərindən ayrılıb: Ekvador və Uruqvay. Cənubi Koreya ilə Asiya, Tunis ilə Afrika da bu siyahıda təmsil olunur. Bu səkkiz komandadan beşi qrup mərhələsində mundialla vidalaşıb. Üç məşqçinin komandası isə 1/16 finaldan sonra turnirdən kənarda qalıb.
Mundialın ilk günlərində təəccüblə qarşılanan qərarlardan biri Tunisdə verildi. Sabri Lamuşi İsveçə 1:5 hesablı məğlubiyyətdən sonra elə turnirin gedişində istefaya göndərildi. Erve Renarın gəlişi isə vəziyyəti dəyişmədi. Bu, mundial zamanı tələsik məşqçi dəyişikliyinin hər zaman nəticə vermədiyini göstərən nümunələrdən biri oldu.
Cənubi Koreya millisi Çexiyaya qalib gəlsə də, həlledici oyunda CAR-a uduzub və pley-offa çıxa bilməyib. Baş məşqçi Hon Myon Bo çıxışında nəticəyə görə məsuliyyəti öz üzərinə götürdüyünü bildirib.
Stiv Klarkın rəhbərliyi altında Şotlandiya millisi 28 ildən sonra ilk dəfə dünya çempionatına vəsiqə qazansa da, qrupdan çıxa bilməyib və bu nəticəyə görə istefa verib. Şotlandiya Haitini məğlub edib, lakin Mərakeş və Braziliyaya uduzub. Anqelos Postekoqlu əsas namizədlər sırasındadır.
Miroslav Koubekin Çexiya millisindəki işi də nəticəyə görə başa çatıb. Komanda qrupda yalnız CAR-la heç-heçə edərək cəmi bir xal toplayıb. Mütəxəssis qərarında uğursuz nəticə ilə yanaşı, ona qarşı aparılan media kampaniyasının da rol oynadığını bildirib.
Marselo Byelsanın Uruqvay millisindən ayrılması isə başqa məna daşıyır. O, nəticəyə görə məsuliyyəti üzərinə götürüb və heyətin potensialından lazımınca istifadə edə bilmədiyini bildirib. Uruqvay üçün problem təkcə qrupdan çıxa bilməmək deyil, həm də Byelsa kimi yüksək ideyalı məşqçinin komandaya gözlənilən sıçrayışı verə bilməməsidir. Marselo Qalyardonun mümkün namizəd kimi göstərilməsi federasiyanın yenidən Cənubi Amerika futbol məktəbinə söykənmək istədiyini göstərir.
Ronald Kumanın Niderland millisindən ayrılması da səs-küylü qərarlardan biridir. Niderland 1/16 finalda Mərakeşə penaltilər seriyasında uduzub. Komanda turnirə daha iddialı gəlsə də, pley-offun ilk mərhələsində dayanması federasiyanı yeni məşqçi axtarışına sövq edib. Arne Slot və Erik ten Haqın adlarının hallanması göstərir ki, Niderland artıq daha müasir və dinamik futbol modeli axtarır.
Ən səs-küylü istefa isə Naqelsmannla bağlıdır. Kumanın Niderlanddan, Byelsanın Uruqvaydan ayrılması böyük hadisədir, amma Almaniya millisinin erkən dayanması və dərhal Yurgen Kloppun əsas namizəd kimi gündəmə gəlməsi bu qərarı daha ciddi rezonans doğurub. Almaniya futbolu üçün bu, sadəcə baş məşqçi dəyişikliyi deyil, bütün sistemin yenidən qiymətləndirilməsi deməkdir.
Seneqal millisində isə vəziyyət daha gərgindir. Papa Tiavın gələcəyi qeyri-müəyyəndir. Yerli medianın tənqidləri və millinin əsas simalarından olan Pap Geyenin hazırkı məşqçilər heyəti ilə davam etmək istəmədiyini açıq bildirməsi komandadaxili narazılığın artıq ictimai müstəviyə çıxdığını göstərir.
Amma burada federasiyaların məsuliyyəti də ayrıca görünür. Təkcə baş məşqçiləri günahlandırmaq asan yoldur. Bir çox yığmada problem daha dərindir: nəsil dəyişikliyi düzgün aparılmayıb, heyət seçimi gecikib, lider oyunçuların ətrafında balanslı sistem qurulmayıb, mundiala qədər yoxlama mərhələsində zəif siqnallar vaxtında oxunmayıb. Ona görə də bu istefalar bəzi federasiyalar üçün cəza, bəziləri üçün isə gecikmiş etirafdır.
DÇ-2026-nın formatı da məşqçilər üzərində təzyiqi artırıb. Turnirin 48 komandaya qədər genişlənməsi, 1/16 final mərhələsinin əlavə olunması və daha uzun təqvim uğursuzluğu daha görünən edib. Əvvəl qrupdan çıxmaq böyük hədəf sayılırdısa, indi bir çox federasiya üçün sadəcə pley-offa çıxmaq da kifayət etmir. Daha çox oyun daha çox risk, daha çox müqayisə və daha sərt ictimai qiymətləndirmə deməkdir.
Fransa millisində vəziyyət fərqlidir. Didye Deşam mundialdan sonra ayrılacağını əvvəlcədən açıqlayıb və onun yerinə Zinəddin Zidanın əsas namizədlərdən biri olduğu bildirilir. Meksikada da Xavyer Aqirrenin turnirdən sonra postunu tərk edəcəyi və onun yerinə Rafael Markesin gələcəyi bildirilir.
Yeni gələcək məşqçilərin işi də asan olmayacaq. Arne Slot və ya Erik ten Haq Niderlandda ilk növbədə oyunun sürətini və hücum strukturunu yeniləməlidir. Yurgen Klopp Almaniyaya gəlsə, əsas vəzifəsi azarkeş inamını qaytarmaq, komandanı emosional baxımdan yenidən ayağa qaldırmaq olacaq. Zinəddin Zidan Fransa millisində Didye Deşamdan sonra komandanın fəlsəfəsini dağıtmadan yeni nəfəs gətirməlidir. Rafael Markes isə Meksikada həm ev sahibi ölkənin təzyiqini, həm də yeni nəsil futbolçuların idarəsini üzərinə götürməli olacaq.
DÇ-2026 bir daha sübut edir ki, mundialda uğursuzluq təkcə turnirdən kənar qalmaq deyil. Bu, məşqçi layihələrinin, federasiya strategiyalarının və komanda daxilindəki münasibətlərin də imtahanıdır. Bəzi yığmalar üçün bu istefalar sadəcə nəticənin cəzasıdır, bəziləri üçün isə yeni futbol fəlsəfəsinə keçidin başlanğıcı ola bilər.
