Kubokun yarımfinalı həmişə gərginlik və emosiyalar deməkdir. Amma “Sabah” ilə “Qarabağ” arasındakı oyun futboldan çox, suallar yaratdı. Əsas sual oyunun sonundakı epizoddur. Top “Sabah”ın oyunçusunun əlinə dəyir, amma penalti verilmir. Və ən əsası, VAR-a baxılmır. Niyə? Müasir futbolda bu artıq sadəcə qərar deyil, bir siqnaldır. Azarkeşlərin çox tez hiss etdiyi bir siqnal.
Yozum barədə mübahisə etmək olar: əlin təbii vəziyyəti, qısa məsafə, niyyətin olmaması. Bütün bunlar qaydalarda var. Amma belə epizodlar mövsüm boyu zəncirvari şəkildə təkrarlananda, artıq sadəcə epizod kimi görünmür. Onlar bir ümumi təəssürat formalaşdırır.
Və bu təəssürat getdikcə güclənir: sanki “Sabah”ı kimsə qızıl dubla - həm çempionluğa, həm də Kuboka aparır. Yox, “Sabah” həqiqətən maraqlı komandadır. Dinamik, ambisiyalı, ideyaları olan. Amma onda məntiqli sual yaranır: əgər doğrudan da güclüdürsə, niyə belə qərarlara ehtiyac olsun?
Və daha çətin sual: bu kimə və nə üçün lazımdır? Çünki bu cür qərarların qiyməti təkcə bir oyun deyil. Bu, etimaddır. Çempionata, hakimliyə, oyunun özünə olan etimad.
Digər tərəfdə isə “Qarabağ” dayanır. İllərdir Azərbaycan futbolunun Avropadakı simasını formalaşdıran klub. Qələbələri sözlə yox, oyunla qazanan komanda. Bəlkə kimlərəsə onun daim lider olması artıq yorucu gəlir? Ola bilər. Amma belədirsə, onu meydanda, ədalətli mübarizədə məğlub edin. Şübhə və sual doğurmadan.
Çünki bu hekayədə ən böyük risk başqadır: hər şey təsadüfi olsa belə, artıq heç nə təsadüfi kimi görünmür. Və bu, istənilən nəticədən daha təhlükəlidir.
Həmid Həmidov
