Azərbaycan millisi topa 69 faiz nəzarət etdi, 26 zərbə vurdu və rəqibə qapı çərçivəsinə bir dəfə də olsun dəqiq zərbə endirməyə imkan vermədi. Amma FİFA reytinqində 206-cı pillədə olan komanda qarşısında bunların heç biri ən vacib nəticəyə – qola və 3 xala çevrilmədi.
Bəzi oyunlardan sonra heç-heçəni bəxtsizliklə izah etmək olur. Rəqibin qapıçısı inanılmaz seyvlər edir, top bir neçə dəfə dirəyə dəyir, sadəcə qapıya girmək istəmir.
Azərbaycan – Lixtenşteyn matçı isə tam olaraq belə oyun deyildi.
Bəli, meydan sahiblərinin üstünlüyü böyük idi. Topa nəzarət 69:31, zərbələr 26:4, qapı çərçivəsinə dəqiq zərbələr 6:0, künc zərbələri 6:0, ötürmələrin dəqiqliyi 89 faizə qarşı 69 faiz.
Lixtenşteyn bütün oyun ərzində Emil Balayevi bir dəfə də olsun real seyvə məcbur etmədi.
Amma başqa bir rəqəm də var: Azərbaycanın 26 zərbəsindən 20-si qapı çərçivəsinə düşmədi.
Yəni bütün zərbələrin cəmi 23 faizi qapıya yönəldi.
Məhz bu məqamdan sonra “böyük üstünlük” barədə söhbət bitir və həmin üstünlüyün keyfiyyəti ilə bağlı suallar başlayır.
Topa sahib olmaq hələ təhlükə yaratmaq demək deyil
Azərbaycan həqiqətən oyunun böyük hissəsini topla keçirdi. Lixtenşteyn kimi rəqibə qarşı başqa cür olması da qəribə görünərdi.
FİFA reytinqində komandalar arasında 80 pillə fərq var: Azərbaycan 126-cı, Lixtenşteyn isə 206-cıdır.
Üstəlik, 206-cı pillə Lixtenşteyn millisinin tarixində ən aşağı mövqedir.
Bu baxımdan topa 69 faiz nəzarət etməyin özü uğur sayıla bilməz.
Əsas sual budur: Azərbaycan bu top üstünlüyü ilə nə yaratdı?
Oyunun gedişi kifayət qədər aydın mənzərə təqdim edir. Sadıqov uzaqdan vurdu – qeyri-dəqiq. Emreli orta məsafədən sınadı – qapıdan kənar. Mahmudov – dəqiq deyil. Xaybulayev bir neçə dəfə, o cümlədən cərimə meydançasının kənarından zərbə vurdu. Bayramov həm uzaq məsafədən, həm də standart vəziyyətdən qapını yoxlamağa çalışdı.
Zərbələrin sayı artdı, amma kəmiyyət uzun müddət keyfiyyətə çevrilmədi.
Həqiqətən təhlükəli epizodlar da var idi. 47-ci dəqiqədə Emreli yaxın məsafədən qapıya düşə bilmədi. 65-ci dəqiqədə o, rəqibini yaxşı keçərək Benyamin Büxeli topu qarşısına qaytarmağa məcbur etdi, amma Xaybulayev tamamlamada çərçivəni tapa bilmədi.
73-cü dəqiqədə Rüfət Abdullazadə həm qapıçını, həm də qapını keçdi. Bir neçə dəqiqə sonra qapıçının səhvi Emreliyə daha bir imkan yaratdı, amma bu epizod da qolla nəticələnmədi.
Bununla belə, 26 zərbə vurulan oyunda həqiqətən təhlükəli epizodların sayı az idi.
Abbasov problemi əvvəlcədən gördü – komanda yenə həmin problemə düşdü
Matçdan əvvəl Ayxan Abbasov çox dəqiq bir məqama toxunmuşdu.
O demişdi ki, Lixtenşteyn kompakt müdafiə olunur və Azərbaycan tez qol vurmaq istəyərkən tələsməyə başlasa, problemlə üzləşə bilər.
Məhz belə də oldu.
Artıq 11-ci dəqiqədə Azərbaycan millisinin oyunu həddindən artıq tələskən görünürdü. Komanda hər hücumu mümkün qədər tez zərbə ilə bitirməyə çalışırdı.
64-cü dəqiqədə də mənzərə dəyişməmişdi. Tələskənlik yenə hücumların keyfiyyətinə mane olurdu.
Burada paradoks yaranır: baş məşqçi oyunun əsas təhlükəsini düzgün müəyyənləşdirmişdi, amma komanda həmin səhvdən qaça bilmədi.
Bu isə artıq yalnız konkret rəqibə hazırlıq deyil, məşqçi planını meydanda həyata keçirmək bacarığı ilə bağlı məsələdir.
Sxemin dəyişdirilməsi məntiqli idi. Amma nəticə vermədi
Litvaya qarşı oyundan fərqli olaraq Azərbaycan beş müdafiəçili modeldən imtina etdi və daha hücumameylli 4-2-1-3 sxeminə keçdi.
Lixtenşteynlə ev oyununda bu qərar tam məntiqli görünürdü.
Rəqib demək olar ki, hücum etmirdi və əlavə mərkəz müdafiəçisi saxlamağın ciddi mənası yox idi.
Amma bundan sonrakı məsələ daha çətin idi.
Sadəcə bir müdafiəçini azaldıb hücumçu sayını artırmaq kifayət etmir.
Əsas sual budur: 90 dəqiqə aşağı blokda və sıx müdafiədə oynayan komandanın müdafiəsini necə yarmaq olar?
Azərbaycan bu suala cavab tapa bilmədi.
Fasilədən sonra Abbasov oyuna fəal müdaxilə etdi. Rüfət Abbasov və Aleksey İsayev meydana çıxdılar. 59-cu dəqiqəyə qədər Musa Qurbanlı və kapitan Emin Mahmudov oyundan alındı, Rüfət Abdullazadə və Ayxan Hüseynov meydana buraxıldı. Daha sonra Edqar Adilxanov da şans qazandı.
Futbolçular dəyişdi, mövqelər dəyişdi, temp artırılmağa çalışıldı.
Amma Lixtenşteynin müdafiəsini yarmaq üçün prinsipial olaraq yeni bir mexanizm ortaya çıxmadı.
Litva ilə müqayisə vəziyyəti daha da ağır göstərir
Ən maraqlı statistika məhz burada ortaya çıxır.
Cəmi bir həftə əvvəl Litva eyni Lixtenşteynlə səfərdə qarşılaşmışdı.
Litvalılar topa 73 faiz nəzarət etdilər, 16 zərbə vurdular, onlardan 7-si qapı çərçivəsinə düşdü, 8 künc zərbəsi qazandılar və 2:0 hesabı ilə qalib gəldilər.
Litvanın gözlənilən qol göstəricisi – xG – 1,67 olmuşdu.
Lixtenşteyn həmin oyunda da demək olar ki, heç nə yaratmamışdı: 4 zərbə və 0 dəqiq zərbə.
Azərbaycan isə bu gün Litvadan 10 zərbə çox vurdu – 26.
Amma iki qol az vurdu.
Yəni heç nə.
Məhz burada əsas problem görünür.
Söhbət hücum fəaliyyətinin həcmindən deyil, onun səmərəliliyindən gedir.
İndi qrupdakı vəziyyət də tamam başqa görünür
Oyundan əvvəl Ayxan Abbasov açıq şəkildə bildirmişdi: Azərbaycan D Liqasında birinci olmaq istəyirsə, Lixtenşteyni mütləq məğlub etməlidir.
Bacarmadı.
Litvada 1:1 hesablı heç-heçədən sonra milli daha bir xal qazandı.
Beləliklə, Azərbaycan iki oyundan sonra iki heç-heçə və cəmi 2 xalla qalır.
Artıq oktyabrın 4-də Bakıda Litva ilə cavab qarşılaşması keçiriləcək.
Təzyiq indi daha böyükdür.
Kaunasdakı heç-heçə ayrıca götürüldükdə normal nəticə sayıla bilərdi.
Amma səfərdə qazanılan bir xalın dəyəri evdə qrupun əsas autsayderinə qarşı iki xal itiriləndə ciddi şəkildə azalır.
Bu 0:0 hesabı göründüyündən daha çox şey deyir
Lixtenşteynə hörmətlə yanaşmaq olar.
Komanda intizamlı müdafiə olundu, dözdü, zərbələrin qarşısını aldı, qapıçı bir neçə dəfə komandasını xilas etdi.
Amma komandaların səviyyə fərqini də unutmaq olmaz.
Azərbaycan – FİFA reytinqində 126-cı.
Lixtenşteyn – 206-cı.
Əgər məqsəd D Liqasını qazanmaq və C Liqasına qayıtmaqdırsa, belə rəqibi evdə məğlub etmək qəhrəmanlıq yox, minimum tələb olmalıdır.
Üstəlik, bu, Lixtenşteynlə bağlı ilk belə siqnal deyil.
1998-ci ildə məhz Azərbaycan Lixtenşteynə tarixində ilk milli komanda qələbəsini qazandırmışdı – 2:1.
2008-ci ildə isə komandalar Bakıda artıq 0:0 oynamışdılar.
18 il sonra həmin hesab yenidən təkrarlandı.
26 zərbədən danışmaq olar.
69 faiz topa nəzarəti xatırlatmaq olar.
Büxelin bir neçə seyvinə istinad etmək olar.
Amma turnir cədvəlində nə topa nəzarət faizi yazılır, nə də zərbələrin sayı.
Orada yalnız 0:0 qalacaq.
Və bu oyundan sonra sual son dərəcə sadə səslənir:
Azərbaycan millisi FİFA reytinqində 206-cı olan Lixtenşteyni də evdə məğlub edə bilmirsə, D Liqasından çıxmaq üçün kimi udmağa hazırlaşır?
