Azərbaycanın “Kür” həndbol klubu Avropa Kubokunun 1/8 finalına vəsiqə qazanmağın bir addımlığında dayanıb. Əvvəlcə kişi komandası turnirdə mübarizəni dayandırıb, indi isə üçüncü raundda Şimali Makedoniyanın “Çair” klubuna iki dəfə uduzan (27:24; 19:30) qadın kollektivi eyni aqibətlə üzləşib. Beləliklə, bütün Azərbaycan həndbolu üçün avrokubok mövsümü başa çatıb. Bununla yanaşı, ölkə çempionatı da hələ də bərpa olunmayıb.
Bəs bundan sonra nə olacaq?
Ölkədə həndbolla bağlı vəziyyət qeyri-müəyyən olaraq qalır. Hər iki komandanın baş məşqçiləri məşqlərin davam edəcəyini desələr də, bütün bunların nəyə gətirib çıxaracağını deyə bilmirlər. Sual yaranır: indiki şəraitdə bu məşqlər idmançılara fayda verəcək, yoxsa həndboldan kənarda həyatlarını qurmağa başlamaq üçün sərf edə biləcəkləri vaxtı əllərindən alaraq onlara sadəcə yalançı ümid verəcək?
Azərbaycan Gənclər və İdman Nazirliyinin dəstəyi sayəsində “Kür” ölkənin yeganə fəaliyyət göstərən klubu və Azərbaycan həndbolunun son ümid yeri olaraq qalır. Ən dəhşətlisi artıq baş verib: Həndbol Federasiyasının fəaliyyətsizliyi ucbatından ölkə milli çempionatını itirib, komandaların əksəriyyəti fəaliyyətini dayandırıb, onlarla insan – oyunçular, məşqçilər və digər mütəxəssislər idmandan getməyə məcbur olublar. Kimi yeni iş tapıb, kimi işsiz qalıb, kimi yəqin ki, birdəfəlik gedib, kimi isə hələ də vəziyyətin dəyişəcəyini gözləyir. Və şübhəsiz ki, onların hamısına ümid verən məhz “Kür” idi. Axı Mingəçevir komandası mövcud olduğu müddətcə hələ hər şeyin itirilmədiyi deməkdir.
Federasiyanın maliyyələşməni, yarış sisteminin fəaliyyətini, klub həndboluna dəstəyi təmin edə bilmədiyi və həndbolu özbaşına buraxdığı bir şəraitdə, məhz Mingəçevir komandasının qorunub saxlanılması bu idman növünün tamamilə yox olmasına imkan vermir. Nazirlik Azərbaycan həndbolunun gələcəyə şansının qalması üçün mühüm töhfə verib və yaranmış vəziyyəti həll etməyə çalışır.
Lakin indi “Kür”ün öz taleyi də sual altına düşüb. Axı federasiyada heç nə dəyişməsə, milli çempionat və beynəlxalq turnirlərdə iştirak imkanı olmadan komandaları saxlamağın nə mənası var?
Və ən əsası, “Kür”ün kiçik yaş qruplarının yetirmələrində bu idman növü ilə məşğul olmağa davam etmək üçün motivasiya qalacaqmı? Valideynlər bundan sonra da övladlarını ora gətirmək istəyəcəklərmi? Bu gün onlar böyük həndbolçulara örnək kimi baxırdılar. Bəs indi kimdən nümunə götürəcəklər? Bu idman növündə özləri üçün hansı gələcəyi təsəvvür edə bilərlər?
…Bugünkü “Çair” məğlubiyyətindən sonra “Kür”ün həndbolçu qızlarının hisslərini təsəvvür etmək belə çətindir. Bu, sadəcə məğlubiyyət deyildi. Avrokubok turniri onlara nəyəsə can atmağa davam etmək, inkişaf etmək və sevimli işləri ilə məşğul olmaq imkanı verirdi. Bu gün onlar təkcə oyunu və Avropada çıxışlarını davam etdirmək imkanını uduzmadılar, həm də bundan qat-qat dəyərli bir şeyi itirdilər. Və onlarla birlikdə bu itkini biz hamımız – həndbolsevərlər də hiss edirik.
Tribunalarda idmançılara digər azərbaycanlı həndbolçu qızlar da dəstək verirdilər. Onların bəziləri üçün “Kür”ün oyununa görə Mingəçevirə səfər etmək sevimli idman növü ilə əlaqədə qalmaq üçün yeganə şans idi. Çünki onların öz komandaları fəaliyyətini dayandırıb.
Bu işə uzun illər həsr etdiyini, faktiki olaraq bütün həyatını ona verdiyini, indi isə bütün bunların həmişəlik itirilə biləcəyini düşünmək həqiqətən də qorxuludur. Xüsusilə də bu peşə sayəsində ailəsini dolandıran və çoxillik təcrübəsinə görə artıq özünü başqa sahədə təsəvvür etməyən mütəxəssislər üçün. Məsələn, “Kür”ün bugünkü oyunundan sonra komandanın baş məşqçisi Fuad Yangildin dedi ki, həndbol onun həyat tərzidir. O, işləmək istəyir və sevimli işi ilə məşğul olmağa davam etməyi arzulayır.
Yeri gəlmişkən, bütün bu vəziyyət təkcə həndbolçuları deyil, ümumiyyətlə, həyatını peşəkar idmanla bağlamaq istəyən insanları motivasiyadan sala bilər. Buna qətiyyən yol vermək olmaz. Həndbol yaşamalı və inkişaf etməlidir. Axı elə “Kür”ün timsalında ölkədə necə mübariz idmançıların olduğunu görürük. Oyun təcrübəsinin olmamasına və yəqin ki, çətin psixoloji vəziyyətə baxmayaraq, onlar özlərində sona qədər mübarizə aparmaq üçün güc tapırdılar. Üstəlik, qadın komandası Kiprin APOEL klubunu 40:18 və 39:13 hesabı ilə məğlub edərək ilk dəfə Avropa Kubokunun ikinci raundunu keçməyi bacarmışdı. Yəni böhran şəraitində bu qızlar hətta öz nailiyyətlərini də üstələməyə müvəffəq olublar.
Tribunalara baxdıqda isə insanların bu idman növünü nə qədər çox sevdikləri aydın görünür. Odur ki, bu gün təkcə həndbolçu qızların daxilində deyil, həm də öz şəhərlərində əsl idman bayramını itirmək riski ilə üzləşən Mingəçevir sakinlərinin qəlbində də nəsə söndü.
Yenə də ümid sonda ölür. Nə qədər ki, mübarizə aparmağa hazır olan insanlar var, nə qədər ki, uşaqların gözləri parlayır, gələcək hələ də mümkündür. Bəs bu gələcəyi qurmağı və itirilmiş hər şeyi bərpa etməyi kim öz üzərinə götürəcək? Ümumiyyətlə, belə bir insan tapılacaqmı? Hələlik bu, sirr olaraq qalır.
